Hoor wie klopt daar?

Had ik maar goed afgeklopt. Een kleine maand geleden verkondigde ik nog doodleuk dat ik ‘nooooooooit ziek ben’. Geen boom in de buurt en zo lui als ik was, sloeg ik het kleine afklopritueel luchtig over. Fataal, zo bleek vorige week. Met hartkloppingen, een brandend borstbeen en – voor m’n gevoel – afgestorven schouders lag ik voor Pampus op de bank. Met moeite kon ik mezelf naar school slepen om daar iedere les af te dwalen naar mijn fysieke gesteldheid. Tijdens een les marktonderzoek, waarbij iedereen plaatsneemt achter een pc, kon ik het niet laten.Want iedereen die een beetje bij de tijd is, zoekt gelijk de symptomen en bijbehorende aandoening op. Zo ook ik en google stemde me niet erg vrolijk. Sterker nog, de zoekmachine praatte me de meest erge ziektes aan. Hartinfarcten, maagzweren en levensbedreigende infecties passeerden met volle snelheid de revue. Ik heb zelfs nog een moment gedacht dat ik aan het middeleeuwse scheurbuik leed. Kortom: je gaat dood. Van de lessen op school heb ik toen bijzonder weinig meegekregen, maar ik heb nu wel een ander lesje geleerd. Het zoeken naar een mogelijke ziekte die je onder de leden hebt op internet is de grootste No Go ooit.

Het horrorverhaal hierboven uitgezonderd; internet maakt ons leven een stuk eenvoudiger. Maar eigenlijk weten we allemaal: het slaat nergens meer op. Ik word tegenwoordig gewhatsappt wanneer Boer Zoekt Vrouw begint, mam vertelt via LinkedIn hoe leuk m’n blog is (Dus bij dezen: thanks mam!) en ik kan me nog een krabbel op Hyves van m’n zusje herinneren waarin stond dat we over vijf minuten zouden gaan eten. Nog even en een app gaat voorspellen hoeveel likes een nieuwe profielfoto op gaat leveren. Of misschien bestaat die app al lang en ben ik gewoon hopeloos verouderd.

Een bijkomstigheid van dit hele onlinegedoe is het overwaaien van Engelse woorden. Zo zat ik vandaag in de bus en kreeg ik één kant van een telefoongesprek mee. “No, oh my god, dat meen je. Dat is echt killing. We zijn echt fucked up man, echt serieus what the fuck. Dat die bitch even zelf die fucking mails stuurt ofzo. Ja, echt he, what the fuck gewoon.”

Ik heb zelf een intense haat aan de Engelse taal, een van de hoofdredenen om de universiteit zo veel mogelijk te vermijden. Maar er is iets wat me nog meer stoort en dat is het Nederlands uitspreken van zwaar ingeburgerde Engelse woorden, veelal gebruikt voor de elektronische wereld van nu. Wat te denken van zappen. Ik kan het niet vaak genoeg benadrukken: het is zep en niet zap. En het is compjoeter en niet compuuter. Ja echt, je hebt mensen die het zo zeggen, ongelooflijk toch?

Net zo ongelooflijk als de huisarts die me vertelde dat ik waarschijnlijk een simpele blessure heb. Niks geen verlammingen, afgeknelde zenuwen of burn-out. Ik heb gewoon een massage verdiend die mijn schouders eens flink onder handen neemt en dan kan ik de hele wereld weer aan. Want tot nu toe ben ik van ieder bezoek aan de dokter klachtenvrij teruggekomen.

Oh my god, afkloppen!

Advertenties

Vragen, opmerkingen, complimentjes of klachten? Let me know!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s