Driewerf hoera voor onze Trix

Veldhoven, 30 januari 2013

Lieve Trix,

Precies op de wijze zoals we u kennen, zegde u op de voortaan memorabele 28 januari 2013 het koningschap vaarwel. Met die kalme stem, de armen rustend op de tafel en het onvergetelijke opgepofte kapsel. Menig burger zal met weemoed terugdenken aan uw lieflijke glimlach, die u elk moment van de dag tevoorschijn wist te toveren.

Daar waar uw zoon Willem al enkele opzichtige blunders is begaan (‘Dat was een beetje dom’), bent u nog geen moment uit uw Koninklijke rol gevallen. Tot die laatste zin. ‘Ik ben u diep dankbaar voor het vertrouwen dat u mij heeft gegeven in de vele mooie jaren waarin ik uw koningin mocht zijn.’ Een onderdrukte glimlach volgde na deze zin vol onwaarheden. Ik beschouw het als een knipoog naar de huidige Nederlandse bestuursvorm.

U weet net zo goed als ik dat u geen keus had. Bij het zien van het eerste zonlicht fluisterde mama Juliana al in uw oor dat uw rechterhand het meest kostbare van heel uw gestel was. Een koningin die geen lintjes kan doorknippen, is eenvoudigweg geen optie. Waar de gemiddelde Nederlander al moeite heeft met het spreken van twee woorden, werd bij u de lat nog hoger gelegd. Niemand op de hele aardbol spreekt zo bizar bekakt als u, mijn complimenten.

Laten we maar open kaart gaan spelen. Het liefste was u geboren als een doodnormaal meisje in een Fries gat als Franeker, die haar passie voor paardenbloemenverzamelingen ongestoord de loop kon laten gaan. Zelfs met een leven als verslaafde junk was u nog akkoord gegaan, vermoed ik. Alles voor een leven zonder gevangen te zijn in vaderlands rijkdom. Uiteraard bent u ons niet diep dankbaar voor het vertrouwen. U heeft al die jaren gehoopt op een flinke revolutie, een landelijke opstand tegen het Koninklijke regime. Hoe eerder u kon worden afgezet, hoe beter. Maar helaas, zelfs de economische crisis kon de discussie over het geldverspillende Koningshuis niet hoog genoeg oplaaien. Stiekem pleit u voor een The Queen Of Holland verkiezing, want dan was u de laatste geweest die zich voor deze talentenjacht had ingeschreven.

Jarenlang stond u, verscholen onder een bloembak op uw hoofd, duizenden handen te schudden. Dikwijls in de regen. Het kan niet anders, of u had ook dagen met flinke dalen. Het verlies van een man en een zoon die zich de eeuwige slaap in skiet, laat ook u niet ongeroerd. En er zullen vast en zeker dagen zijn geweest dat u helemaal geen zin had in een dodenherdenking, door bijvoorbeeld het maandelijkse vrouwenfeestje. Op zulke momenten zat u liever van uw stoel af te soppen met een mok groene thee en het boek Vijftig Tinten Grijs op schoot. Maar het volk verlangde u en dus kwam u in de meest flamboyante mantelpakjes weer opdraven.

Gelukkig zit deze periode er op en kunt u vanaf 30 april ongehinderd uw eigen gang gaan. Eindelijk kunt u beginnen aan het inhalen van uw jeugd. Gooi uw enorme hoedenverzameling op marktplaats, smijt uw haarnetje in de prullenbak; een stijltang doet wonderen. Steek eens een heftige joint op, want oud bent u toch al. Ga vreemd bij de vleet, voor zover dat in uw situatie mogelijk is en vergeet vooral niet eens een paar nachtjes door te halen. Ik kijk nu al uit naar uw pensioen, u ook?

Dan rest mij niets anders dan een driewerf hoera en een diepe buiging voor u, onze Trix!

Met vriendelijke groeten,

Kim de Wild
Inwoner Koninkrijk der Nederlanden

Advertenties

Obsession confession

Ineens wist ik het. Na het zoveelste opgeluchte gepuf van moeders: ‘Het is maar goed dat je niet met de trein hoeft morgen! Er wordt zoveel sneeuw voorspeld…’ Mam is compleet obsessed door het weer. Of beter gezegd: door de weersvoorspelling. Vooral als de winter op de deur klopt en de mutsen, sjaals en handschoenen tevoorschijn komen. Dan is mam op haar best, want iedere voorspelling heeft desastreuze gevolgen. Met regen overstroomt de dakkapel, met hagel breken alle ramen doormidden en met vorst vliegt de auto vast en zeker uit de bocht. Het is bij ons thuis onmogelijk om het huis te verlaten zonder drie keer nageroepen te worden met ‘Wel voorzichtig he!’ Een paar jaar geleden hadden we d’r voor haar verjaardag een glazen vaasje gegeven, met blauwe vloeistof erin. Zodra het kwik steeg, rees het smurvengoedje richting de hemel. Een eigen weerbericht dus! Het leek ideaal, maar schijn bedriegt. Het was een verschrikking. Om het kwartier veranderde de stand en dus kregen we om het kwartier een weerupdate. Tegenwoordig geven we mam maar boeken en bloembollen, wel zo veilig.

Op zich is het prima om obsessies te hebben; het brengt een beetje leven in de brouwerij. Hoe hilarisch is het om iemand paniekerig op zoek te zien gaan naar rode m&m’s, ‘want die zijn het lekkerst’? Of verhalen over wcrollen-verslinders, omdat iedere veeg uit minstens tien velletjes moet bestaan. Had ik maar zulke leuke obsessies. Zelfs de alles-moet-kaarsrecht-en-symmetrisch-liggen-tic heb ik niet; dan had mijn kamer er ietsie anders uit gezien denk ik. Nee, ik moet het met het eindeloos tellen van traptreden doen. Hoewel het beklimmen van de Eiffeltoren me dat enigszins heeft afgeleerd. Mijn sufste obsessie is het vermijden van kruispunten op de vloer. Lijnen, strepen, putten: het liefst vermijd ik ze allemaal. Maar het gaat nog verder. Zo trekken twee lantaarnpalen aan beide kanten van de weg een denkbeeldige streep en daar stap ik zorgvuldig overheen. Als ik in een auto zit en ik passeer die lijn, dan moet ik even laten weten dat ik het heb gezien. Een tikje met m’n voet of even knipperen is voldoende, want de volgende lantaarnpaal komt er weer aan. Zebrapaden? Hetzelfde verhaal. Of ik stap op wit, of op zwart maar niet allebei. Compleet geschift, ik weet het.

Dan heb ik nog een ritueel, maar ik weet niet of het een obsessie is of gewoon onkunde. Met mes en vork eten vind ik echt een hel. Ik eet namelijk met mes óf vork. Ik ben stijf links en kan alleen maar met links snijden en prikken. Ik kan nog net met rechts een vork in een stuk vlees planten om met links er een stuk af te snijden. Maar! Daarna geef ik met rechts de vork over zodat ik met links kan eten. Dit is op zich al onhandig: ik ben al een trage eter en hierdoor heb ik mezelf helaas ingeschreven in categorie Slak. Met name bij sociale eetgelegenheden levert het de nodige moeilijkheden op. Eerst geef ik tegen beter weten in rechts nog een kans, maar na drie mislukte pogingen om de biefstuk fatsoenlijk in de jus te dopen geef ik het op. Dan is het zaak om zo onopvallend mogelijk alles met links te doen en het eettempo bij te houden, want voor je het weet zit iedereen al aan het dessert.

En de reden van dit alles? ‘Omdat het moet’ hoor ik mezelf heel vaak denken. Ik weet dat er geen enkele consequentie aan vast hangt of ik weer die veertien treden tel of niet, maar het stemt me op de een of andere manier gerust. Bovendien is veel tegenwoordig al uitgegroeid tot een automatisme: heerlijk! Tot vandaag is alles nog prima te overzien, aangezien ik er redelijk eenvoudig vanaf stap. Op de snelweg is het niet te doen om bij alle denkbeeldige strepen van kilometerbordjes, lantaarnpalen, begin en einde van vangrails en viaducten een seintje te geven. Maar files zijn natuurlijk weer een ander verhaal… Daarom zou ik stiekem voor mijn verjaardag een ruil met mam willen kortsluiten. Zij mijn kruispuntenobsessie en ik haar weerberichtverslaving. Weet ik tenminste wat ik morgen aan moet doen, zonder me te laten verrassen door een vooraf voorspelde onweersbui.