Obsession confession

Ineens wist ik het. Na het zoveelste opgeluchte gepuf van moeders: ‘Het is maar goed dat je niet met de trein hoeft morgen! Er wordt zoveel sneeuw voorspeld…’ Mam is compleet obsessed door het weer. Of beter gezegd: door de weersvoorspelling. Vooral als de winter op de deur klopt en de mutsen, sjaals en handschoenen tevoorschijn komen. Dan is mam op haar best, want iedere voorspelling heeft desastreuze gevolgen. Met regen overstroomt de dakkapel, met hagel breken alle ramen doormidden en met vorst vliegt de auto vast en zeker uit de bocht. Het is bij ons thuis onmogelijk om het huis te verlaten zonder drie keer nageroepen te worden met ‘Wel voorzichtig he!’ Een paar jaar geleden hadden we d’r voor haar verjaardag een glazen vaasje gegeven, met blauwe vloeistof erin. Zodra het kwik steeg, rees het smurvengoedje richting de hemel. Een eigen weerbericht dus! Het leek ideaal, maar schijn bedriegt. Het was een verschrikking. Om het kwartier veranderde de stand en dus kregen we om het kwartier een weerupdate. Tegenwoordig geven we mam maar boeken en bloembollen, wel zo veilig.

Op zich is het prima om obsessies te hebben; het brengt een beetje leven in de brouwerij. Hoe hilarisch is het om iemand paniekerig op zoek te zien gaan naar rode m&m’s, ‘want die zijn het lekkerst’? Of verhalen over wcrollen-verslinders, omdat iedere veeg uit minstens tien velletjes moet bestaan. Had ik maar zulke leuke obsessies. Zelfs de alles-moet-kaarsrecht-en-symmetrisch-liggen-tic heb ik niet; dan had mijn kamer er ietsie anders uit gezien denk ik. Nee, ik moet het met het eindeloos tellen van traptreden doen. Hoewel het beklimmen van de Eiffeltoren me dat enigszins heeft afgeleerd. Mijn sufste obsessie is het vermijden van kruispunten op de vloer. Lijnen, strepen, putten: het liefst vermijd ik ze allemaal. Maar het gaat nog verder. Zo trekken twee lantaarnpalen aan beide kanten van de weg een denkbeeldige streep en daar stap ik zorgvuldig overheen. Als ik in een auto zit en ik passeer die lijn, dan moet ik even laten weten dat ik het heb gezien. Een tikje met m’n voet of even knipperen is voldoende, want de volgende lantaarnpaal komt er weer aan. Zebrapaden? Hetzelfde verhaal. Of ik stap op wit, of op zwart maar niet allebei. Compleet geschift, ik weet het.

Dan heb ik nog een ritueel, maar ik weet niet of het een obsessie is of gewoon onkunde. Met mes en vork eten vind ik echt een hel. Ik eet namelijk met mes óf vork. Ik ben stijf links en kan alleen maar met links snijden en prikken. Ik kan nog net met rechts een vork in een stuk vlees planten om met links er een stuk af te snijden. Maar! Daarna geef ik met rechts de vork over zodat ik met links kan eten. Dit is op zich al onhandig: ik ben al een trage eter en hierdoor heb ik mezelf helaas ingeschreven in categorie Slak. Met name bij sociale eetgelegenheden levert het de nodige moeilijkheden op. Eerst geef ik tegen beter weten in rechts nog een kans, maar na drie mislukte pogingen om de biefstuk fatsoenlijk in de jus te dopen geef ik het op. Dan is het zaak om zo onopvallend mogelijk alles met links te doen en het eettempo bij te houden, want voor je het weet zit iedereen al aan het dessert.

En de reden van dit alles? ‘Omdat het moet’ hoor ik mezelf heel vaak denken. Ik weet dat er geen enkele consequentie aan vast hangt of ik weer die veertien treden tel of niet, maar het stemt me op de een of andere manier gerust. Bovendien is veel tegenwoordig al uitgegroeid tot een automatisme: heerlijk! Tot vandaag is alles nog prima te overzien, aangezien ik er redelijk eenvoudig vanaf stap. Op de snelweg is het niet te doen om bij alle denkbeeldige strepen van kilometerbordjes, lantaarnpalen, begin en einde van vangrails en viaducten een seintje te geven. Maar files zijn natuurlijk weer een ander verhaal… Daarom zou ik stiekem voor mijn verjaardag een ruil met mam willen kortsluiten. Zij mijn kruispuntenobsessie en ik haar weerberichtverslaving. Weet ik tenminste wat ik morgen aan moet doen, zonder me te laten verrassen door een vooraf voorspelde onweersbui.

Advertenties

5 gedachtes over “Obsession confession

  1. Ik wist dat Ellen….was maar zo :-) Zo lees je nog eens wat over het huishouden van de Wild’s. Wanneer komt Nick aan de beurt?

    Like

  2. Langzaam eten is veel gezonder! Dan merk je beter wanneer je vol zit en dan overeet je jezelf niet :) Wordt ook aangeraden aan mensen die willen afvallen.

    Like

Vragen, opmerkingen, complimentjes of klachten? Let me know!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s