De Februaridip

Het is vandaag 20 februari en ik kan niets anders concluderen. Februari is en blijft de maand van de diepe dalen. Ik heb het lang proberen uit te stellen, maar niemand ontkomt aan de februaridip. Trixje wuift het land voorgoed vaarwel, Esther Vergeer hangt haar racket aan de wilgen en zelfs de paus heeft geen puf meer. Maar vinden we het gek? Alle leuke dingen van het jaar hebben we achter de rug. Sinterklaasje, kerstmis, Nieuwjaar, carnaval… De eerstkomende vakantie is Pasen en ik kijk er nu al tegenop om uren in de regen naar dat ene onvindbare ei te zoeken. Om in de zomer druipende chocola uit de dakgoot te moeten vissen.

Maar goed, daar zou ik me nog overheen kunnen zetten. Het is vooral die snijdende kou waar ik echt ziek van word. Dan lijkt de zon heel lief te schijnen, maar zodra je één stap over de drempel zet voel je de ijspegels al aan je oren groeien.

Alhoewel, hier in huis is het ook niet echt genieten geblazen. Begrijp me goed, ik heb niets tegen bezuinigen. Ik juich het besparen op onzinnige overheidsprojecten alleen maar toe. Maar van twee dingen blijf je af: mijn stufi en de thermostaat. Mijn god, zoals pap hier met de verwarming omgaat… daar kan onze minister van financiën nog wat van leren. Warmer dan de zestien graden wordt het niet: ‘Dan trek je maar een extra trui aan.’ Een extra reden om snel naar mijn paleisje op de bovenverdieping te vluchten, want daar regel ik mooi zelf de temperatuur. Dacht ik. Tot het moment dat ik deur opentrok en de diepvrieskoelte me tegemoet kwam: de verwarming was in het kader van de crisis terug op nul gebracht en het raam stond open om de hele handel door te luchten… Het was nog een wonder dat m’n hand niet vastvroor aan de deurklink. Tja, op het gebied van de gezinsuitgaven heeft pap de broek aan – en drie truien.

De hunkering naar meer daglicht neemt iedere dag toe. Op schooldagen de zon op én onder zien gaan in de trein is gewoon niet tof. Denk er een uurtje vertraging bij en het raadsel waarom er zoveel mensen voor de trein springen is opgelost.

En laten we de grote dooie Friese mus niet vergeten: de Elfstedentocht die tóch nooit meer gereden gaat worden. Spreek het woord rayonhoofd uit en ik ben gelijk de rest van de dag chagrijnig.

Maar misschien is het wat om gezamenlijk één grote middelvinger naar deze minidepressie op te steken! Fuck de dip! Jas er een paar paracetamolletjes doorheen en we kunnen er weer tegenaan. Nog een paar weekjes die muts op en dan ruilen we ‘m in voor een hip lentestrikje. Februari is niet voor niets de kortste maand van het jaar…

Advertenties

2 gedachtes over “De Februaridip

Vragen, opmerkingen, complimentjes of klachten? Let me know!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s