Die glimmende, knalroze paal

Er is niets zo verschrikkelijk als wachten op de bus. Op de eerste plaats is wachten sowieso vervelend, maar buiten in de regen op een maandagmorgen om 06.55 uur maakt het tig keer erger. Zeker als de bus zes minuten vertraging heeft waardoor je natuurlijk op een haar de trein mist… dan is het rouwfeest compleet.

Ik persoonlijk wacht het liefst in m’n eentje. Geen zorgen dat mijn muziek uit m’n oortjes te hard staat (hoe gênant is het als je mede-buswachters de klanken van Abba zouden herkennen), niemand die iets van m’n verwaaide haar kan vinden en geen meekijkende mensen als ik een panische zoektocht in zakken, jassen en tassen naar m’n vergeten OV begin.

Maar het allerergst zijn de halfbekende mede-buswachters. Een oude buurjongen, een achtertante of oud-klasgenoten van de middelbare/basisschool. Mensen die je in geen jaren hebt gezien – wat je ook maar al te graag zo wil houden – en die dan plots ook op maandagmorgen de bus van 06.56 uur moeten hebben. AAARGH! Talloze gedachten schieten door je hoofd. Zouden ze me nog herkennen? (Tuurlijk Kim, doe niet zo naïef en achterlijk). Oké, what to do? Aankijken, glimlachen, wegkijken, hoi zeggen, het daar bij laten of ‘hoe gaat het’ vragen en dus onvermijdelijk een busreis lang naast die suffe ex-collega zitten? Meestal wint mijn ochtendhumeur het van m’n sociale skills en heb ik ineens een wel heel interessante app op mijn telefoon gevonden waar ik driftig mee loop te swypen.

De grote koplampen van de bus die de duisternis doen oplichten, zorgen voor een innerlijk moment van ‘Vrijheid Blijheid!’, maar brengen meteen ook het volgende dingetje met zich mee. Wie o wie stapt er als eerste de bus in? Ik ben opgevoed met redelijk wat normen en waarden, dus meestal laat ik de oudere generatie als eerste hun wandelstok in de bus planten. Tot voor kort, want sinds de invoering van de ov-chipkaart zijn de 50+ers een garantie voor opstoppingen. Het is eenvoudiger om de paus te bekeren tot de Islam dan de oudjes te leren inchecken. Dat pasje wordt letterlijk o-ve-ral tegenaan gehouden. Zelfs de chauffeur wordt voor incheckmast aangezien, maar die glimmende knalroze paal zien de jampotglazen over het hoofd. Om niet goed van te worden… Dus uit praktisch oogpunt glip ik als eerste de openzwiepende deuren door en geef ik die babyboomers het voorbeeld. Minder stagnatie, minder wachttijden en dan haal ik de trein hopelijk net wél.

Advertenties

Vragen, opmerkingen, complimentjes of klachten? Let me know!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s