Zeg maar doei tegen je kapsel, dames!

Met een denderende schok viel ik bijna van m’n stoel af. Ik weet dat ik af en toe een tikkeltje naïef ben, maar beste dames – want dit is een typische vrouwenkwestie – ik weet zeker dat jullie er ook nog niet bij hebben stilgestaan. En dat is maar goed ook, want het is allesbehalve een vrolijk uitzicht.

Het heeft wat weg van die half doorgekomen verstandskies: hoe goed je ook poetst, er komt een moment dat de tandarts met die afgrijselijke grijns van ‘m mededeelt dat ie getrokken moet worden. Nu, ter plekke – en ondertussen geeft de assistente de grote verdovingsspuit aan. Zoiets.

Want, die weelderige haarbossen waar wij vrouwen zo ontzettend veel aandacht aan besteden, is in dit geval – hoe pijnlijk ook – die wringende verstandskies. Over een kleine tien jaar is het over en uit met onze zwoele krullen en gestijlde lokken. Is uit onderzoek gebleken. Mijn eigen onderzoek uiteraard, want na het bestuderen van de kapsels van de moeders van m’n vrienden, kon ik er niet meer omheen. Mee dat het eerste kind de baarmoeder met hangen en wurgen verlaat, wordt de ooit zo gecomplimenteerde haardos als een maaiveld afgekapt. De tondeuse wordt er nog net niet bijgehaald, maar het scheelt weinig. Waarschijnlijk uit praktisch oogpunt: die kleine koters kunnen je haren alleen maar volspugen, uittrekken of volhangen met verse kauwgom.

Wat uiteraard niets aan de ernst van de zaak afdoet! Hallo, mag ik even! Het is niet alleen een toevoeging aan onze uitgebreide lijst met modedilemma’s, het is ook een behoorlijk grote principekwestie. Door de schranzende mannen van tegenwoordig, met hun zelfgekweekte hangende borsten, is ons kapsel nog het enige uiterlijke punt wat ons onderscheidt van het andere geslacht. Oké, ook mannen kunnen lang haar hebben, maar die zes vette plukken die een allesdoordringende uilenballenstank meedragen, tellen duidelijk niet mee.

Maar… wat nou als kort haar je he-le-maal niet staat? Of wat nou als je he-le-maal niet aan kinderen moet denken en dus ook geen legitieme reden hebt voor het kortwieken van je hoofdhaar? Dan wordt het nog een vreemde bedoeling, later in het bejaardentehuis. Want ook bij de letterlijk vergrijsde 75+ers is ‘erbijhoren’ de orde van de dag. Alsof al die oudjes trek hebben in het dertigste potje ganzenbord van deze week… Welnee, maar alles beter dan in je eentje wegkwijnen op je kamer. Dus daar zit je dan, omringd door oudjes met opgeföhnde helmpjes, een paarse gans richting de put te verplaatsen. Ondertussen lach jij die knappe verpleger toe met je duidelijk geverfde maar o zo lange lokken. Als een boer met kiespijn, dat dan weer wel.

Advertenties