De meeuw.

“Wil je even doorgeven”, zo spreekt mijn tante door de telefoon, “dat het kado voor opa nog niet helemaal geregeld is? De meeuw is er nog niet klaar voor.”

Pedonnie? Welke meeuw? Ik heb duidelijk iets cruciaals gemist. Mijn opa bereikt morgen de mijlpaal van tachtig prachtige jaren en dan geven we ‘m een meeuw?

“Ja, dat wou ie zelf. Hij vond laatst op het strand een overleden zeemeeuw en die wou hij opzetten… Alleen dat was te duur, dus nu doen wij dat voor ‘m. Leuk he?”

Dit gaan we niet menen. We geven opa een dood beest voor z’n B-day? En dat wou hij zelf? Wat een lugubere wens.

“En we noemen hem Guus.”

Wat? Hij krijgt een náám?

“Snap je ‘m? Guus… Meeuw…”

Dit is absoluut het punt waarop ik alle geloof in een normale familie verlies. Met een zucht geef ik het op om mijn verbazing te onderdrukken en ik pers er een akelig eng lachje uit: “HAHA! Haha, ha.. ha.” Ondertussen vraag ik me radeloos af wat er in godsnaam mis is met een gezellig pakketje bloembollen. Of een door de kleinkinderen beschilderde dennenappel. Of een tekening. Of whatever. Deze situatie vraagt om ingrijpen: ik zou zelfs genoeg moed op kunnen brengen om met de vingerverf aan de slag te gaan zodat we dit macabere kado snel af kunnen schieten.

Ik probeer de consequenties te overzien. Gezellig even langswippen bij opa en oma is er niet meer bij. Voortaan zal een starende, gebalsemde kraaloog die de naam Guus draagt de schoorsteenmantel bewaken. Brrr.

Lenin was sowieso een betere naam geweest voor dit gevleugelde dier.  Dodenverering á la het communisme. En wie weet wat dit beest vroeger heeft uitgevreten. Zal je net zien dat je een terrormeeuw in je huis hebt gehaald, die eten van soortgenoten jatte, wormen genadeloos uit elkaar trok en door z’n schijtgedrag mede verantwoordelijk was voor de teloorgang van de Scheveningse Pier. Te gek.

“Maar zoals ik dus zei, de meeuw is morgen nog niet klaar.”

OWYEAH! Er is dus nog niets verloren! Ik ben al driftig op zoek naar een paar verdwaalde kwasten in m’n kamer, tot de moed me weer in de schoenen zakt:

“We kunnen ook snel wat zalm uit blik op sterk water zetten? Of een molletje in wat wc-papier rollen en zeggen dat ie gemummificeerd is?”

En dan zeker Gerrit of Linda noemen. Hahaha…

Advertenties

2 gedachtes over “De meeuw.

Vragen, opmerkingen, complimentjes of klachten? Let me know!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s