Daar waar de feestvierders worden vergeten

Een hype is inmiddels een understatement voor de nationale en internationale ophef omtrent Zwarte Piet. Facebookpagina’s worden en masse geliked, praatprogramma’s raken er niet over uitgesproken en zelfs de Verenigde Naties mengen zich in de pietendiscussie. Woorden als discriminatie en racisme vliegen over tafel. Het is lang geleden – zo niet de eerste keer – dat een kinderaangelegenheid zo enorm in opspraak is gekomen.

Want laten we niet vergeten dat we het hier over een reusachtige, maar o zo prachtige kinderleugen hebben. Zoals de regering ons iedere Prinsjesdag de mooiste onzin weet te verkopen, zo spelden wij onze kiddo’s in de decembermaand van alles op de mouw. Al jaren trek ik met alle liefde van de wereld een achterhaald plofpakje aan, zet ik een veel te warme krullenpruik op en pijnig ik m’n oren door er twee enorme ringen op vast te klikken. Dagen na de grootse acteeract vind ik nog schmink terug in m’n oren en neusvleugels… niet echt chil. Maar, alles voor die glunderende kinderoogjes!

Helaas zullen deze glunderende kinderoogjes verrassend snel veranderen in starende pupillen, zodra de zwarte schmink plaatsmaakt voor slechts enkele veegjes. Waar ik nu al moeite moet doen om niet aan m’n stem of lengte herkend te worden, wordt het als blanke piet een volslagen kansloze missie. Kinderen zijn misschien naïef, maar niet achterlijk. Geen neefje, buurjongetje of volleyballertje  dat nog in Sinterklaas gelooft na het zien van zijn witte knecht.

Waar lastige vragen als “Waarom ruik jij naar schmink?” nu nog handig omzeild kunnen worden met “Wat leuk! Jij ruikt de cadeautjes in m’n juten zak!”, wordt het een onmogelijke opgave om “Waarom lijk jij op mijn buurmeisje?” te beantwoorden. Bovendien had de kleur zwart nog een uit te leggen functie (naast het verbloemen van de persoon), namelijk de roet uit de schoorsteen. Nu gaan kinderen zich afvragen waarom een piet zo wit is als yoghurt. En ik ook overigens.

Kinderen tellen de dagen af en kunnen nachten niet slapen van opwinding. Bomen aan papier worden weggeschreven naar de Sinterklaasgemeenschap. Kelen worden schor gezongen en rond 5 december is er een structureel tekort aan wortels en verwanten. We laten deze jonge feestvierders hun grootste helden toch niet afpakken?

And let’s be real… een kind van zes weet niet eens hoe je discriminatie spelt, laat staan wat het is.

Advertenties

4 gedachtes over “Daar waar de feestvierders worden vergeten

  1. Mooier had ik het niet kunnen schrijven. Al moet ik wel bekennen dat ik na al dit drama al kotsmisselijk ben van het hele Sinterklaas gebeuren. En het is nog maar oktober. Juist.

    Like

  2. Dankje! Ik begrijp wat je bedoelt. Laten we hopen dat er zo snel mogelijk duidelijkheid komt en dat we “gewoon” ons Sinterklaasje kunnen verwelkomen in december. ;)

    Like

Vragen, opmerkingen, complimentjes of klachten? Let me know!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s