Foto. Shoot me!

Het wordt hoog tijd dat spreekwoorden, gezegdes, uitdrukkingen en grootmoeders wijsheden meegaan met de hedendaagse gang van zaken. Er zijn tal van spreuken waar ik me – werkelijk waar – bij afvraag waarom we ze nog niet hebben aangepast. Hoeveel mensen klimmen tegenwoordig nog in de pen? Of geven iets op een briefje mee? Precies, hartstikke ouderwets gedoe allemaal. Zeg liever: een dag niet geappt is een dag niet geleefd. Of zoiets.

Een ander gevleugeld motto luidt: beelden liegen nooit. Dat is de meest achterhaalde uitspraak van deze eeuw als je het mij vraagt. Vroeger sjoemelden we met cijfertjes en dergelijke; tegenwoordig is ieder beetje Facebooker een fanatieke fotohobbyist. Puisten worden vakkundig van profielfoto’s weggeshopt, glimlachen zijn net iets witter dan in het echt en vakantiepicca’s stralen als nooit tevoren. Oost west, kan best.

Ook de gedreven Snapchatter kan zijn geluk niet op met de recente update van deze app. Eén swypje naar rechts en opeens ziet je brakke selfie er woest aantrekkelijk uit. Een slimme zet van de makers van Snapchat, want: zonder filter vaart niemand wel.

Ook ik heb laatst in levende lijve ondervonden dat beelden alles behalve de waarheid spreken. Om een extra schepje op de teamspirit te gooien, besloot m’n volleybalteam een heuse fotoshoot te boeken. Dus daar stond ik dan, bekeken door elf paar nieuwsgierige ogen, geconfronteerd met een camera inclusief fotograaf. Waarbij werd verwacht dat ik als een eersteklas fotomodel over het witte decor zou flitsen: handen in de zij, op m’n hoofd, door m’n wapperende wuifhaar. In plaats daarvan stond ik wat schaapachtig in de lens te loensen, hopend dat dit moment of shame zo snel mogelijk over zou zijn. AWKWARD! Mijn god, ik heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld. Hoe vaak ook geschoten, altijd mis.

Tot dat de foto’s in mijn digitale brievenbus op de mat vielen. Op de één of andere bizarre manier is er van die gefotografeerde menselijke graftak weinig meer over: het lijkt zowaar of ik het prima naar m’n zin had op die shoot. Een spontane glimlach fleurt de picca’s extra op en ik ben bijna aan het overwegen om ze zonder filter aan de wereld te tonen. Want al is de waarheid nog zo’n hel… de camera verbloemt ’t wel.

Advertenties