Laat de wereld draaien

Daar staat hij dan. Verdoofd legt de militair zijn hoofd in zijn nek. Zijn ogen staren naar de hemel des doods. Onvoorstelbaar dat die grijze wolken enkele maanden geleden nog het decor vormden voor een luguber toneelstuk. Een toneelstuk met onwetende passagiers gedwongen in de hoofdrol. Schijnwerpers waar zelfs de grootste narcist niet in zou willen staan.

Did they lock their hands? Een vraag die de dagelijkse gedachten van de militair voedt. Met kippenvel op de armen denkt hij terug aan rouwend Nederland. Even stond de wereld stil. Massaal brachten we op viaducten, langs snelwegen en voor de televisie een laatste groet aan de teruggevonden lichamen.

Inmiddels bekommeren we ons weer om de normale gang van zaken. We voeren ellenlange discussies over zwarte, witte en stroopwafelpieten alsof er niets anders toe doet in december. We klagen over de kou en we kijken uit naar 2015. De wereld draait weer.

Maar niet voor iedereen, zo beseft de militair. De nabestaanden van vier inzittenden wachten nog steeds op een bericht waar eenieder van zou gruwelen. Voor hen is het vaststellen van de dood van hun geliefde een opluchting. Het biedt hen een stapje richting verwerking. Het geeft de wereld weer een zetje.

Geef ze een arm. Een pluk haar. Desnoods één tand. Met die missie gaat de militair op pad. Een zoektocht die niemand wil opzetten. Toch speurt hij de Oekraïnse grond af, velden waar de dood als een deken mist overheen hangt. Ieder gevonden lichaamsdeel kerft een dieper litteken in zijn hart, maar legt zijn ziel in een warm bad. Op zoek naar een nieuwe start in het nieuwe jaar.

Advertenties

Kleedkameranekdote

Het is stil in het kleedlokaal. We hebben het laatste punt verloren en daarmee de wedstrijd. Met als tegenprestatie een preek van de coach. Inmiddels heeft de coach de kleedkamer verlaten en staart iedereen in stilte voor zich uit.

“Wat is dit nou weer voor rare onzin?” Een teamgenoot kijkt verontwaardigd naar haar flesje verse vruchtensap. Er kleeft een blauwroze 35% kortingsticker van een bekende supermarkt aan de dop. “Dit is morgen al over de datum! Ik koop ook eens iets in de aanbieding zeg…”

Mokkend neemt ze een slok van het sapje. Ik gniffel en gluur door mijn wimpers naar de rest. Het blijft stil.