Burgers met Ballen

Ik zag vandaag een stuk of twintig vrouwen van rond de veertig rondjes rennen in een Eindhovens park. Verschillende passanten zag ik heimelijk en soms ook opzichtig lachen vanwege deze joggende dames, die met deze openbare bootcamp een waarschijnlijk hopeloze poging deden om in zomershape te komen.

Natuurlijk was mijn eerste reactie ook: ‘what the fuck is dit.’ Laatst had iemand een foto op Facebook gepost waaruit bleek dat ze haar bovenste haarlaag had geblondeerd – ‘wat nep zeg’. De volgende dag dropte ze de bom dat deze geblondeerde pluk zojuist was omgetoverd tot een ware regenboog – ‘oke, ze spoort gewoon niet’.

Een bijna denigrerende reactie die ik heb op zowat alles wat afwijkt van de normale standaard. Terwijl ik me nu ineens bedenk dat we dit soort mensen een lintje mogen geven. Een onderscheiding voor ‘Burger met Ballen’. Want eigenlijk is het hartstikke fantastisch dat er mensen zijn die zich durven te onderscheiden van de rest, gezien onze oerdrift naar kuddegedrag – iets wat tegenwoordig vertaald wordt in een aantal likes. Zolang er sprake is van een intrinsiek motief (“Ik heb altijd al mijn haar paars willen verven, maar durfde nooit”) en het geen wanhopige kreet om aandacht betreft, vind ik het stiekem geweldig. Ik zou op sommige momenten ook weleens over zo’n dosis moed willen beschikken.

En nee mensen, geen paniek. Geen spuitbus op de wereld die mijn prachtige, onweerstaanbare lokken mag bewerken. Maar een pyjamadag die je niet hoeft te onderbreken omdat er een bezoekje aan de supermarkt op de planning staat, lijkt me eigenlijk best wel lekker.

Advertenties