De belediging van het jaar gaat naar…

Hoewel het jaar nog een dikke twee maanden kent, ben ik er vrijwel honderd procent zeker van dat ik de grootste persoonlijke belediging van 2016 al te pakken heb. Leest en huivert:

Blinde paniek en immense boosheid vechten om een plekje in mijn hoofd. Hoe is dit in hemelsnaam mogelijk. Ontluisterend loop ik langs de fietsrekken, driftig op zoek naar mijn groene krakfiets. Kijk ik nou niet goed? Heb ik het gewoon niet onthouden? Of… Nee, niet aan denken. Ik beloof mijn geliefde fietsje plechtig dat mócht ik ‘m vinden, ik ‘m ter verwennerij vanavond nog in een lekker sopje ga zetten. Zingend.

Helaas, dit toekomstige goedmakertje ten spijt: hij is weg. Foetsie. Van de aardbodem verdwenen. Godnondeju.

Gedesillusioneerd sjok ik door de Almelose straten, op zoek naar een fietsenwinkel. Het liefst een tweedehandse. Ergens voelt het idioot om direct een nieuwe bike te kopen, maar nood breekt wet. Zonder fiets ben ik letterlijk en figuurlijk nergens. Ik stap de eerste de beste fietsenwinkel binnen en aangemoedigd door mijn grafstemming val ik gelijk met de deur in huis. “Mijn fiets is gejat. Ik ben op zoek naar de meest goedkope fiets die u heeft.”

En voor ik het goed en wel door heb, wordt de belediging van het jaar naar mijn hoofd geslingerd. Gezien mijn meest recente en urgente probleem – fietsloos – ben ik natuurlijk vatbaar voor opmerkingen. Dat geef ik meteen toe. Maar ik vermoed dat ook een Kim met een goed humeur acuut vol woede was omgedraaid na het horen van de volgende vraag: “Gaat het om een volwassenenfiets?”

Advertenties