Weemoed

Het is een koude novemberavond. Ik zit in een Utrechts kleedlokaal. We bereiden ons voor op een bekerwedstrijd tegen de plaatselijke VC. Dat doen we door de al eerder afgesproken tactiek te herhalen (nummer 12 blokkeren we diagonaal, we serveren op de voorste passerloper, etc.). En we doen dat ook door met behulp van een cijfer een indicatie van je fysieke en mentale toestand te geven. Om beurten zeggen we een getal. Ik geef mezelf een 9. Op volleybalgebied. Buiten het veld ben ik een 6 waard, hooguit. Te danken aan mijn Never Ending To Do List die voor 75% wordt beheerst door schoolgerelateerde zaken.

Op dat moment vliegt de deur van het kleedlokaal open. Een jong meisje staat in de deuropening en kijkt met verbaasde ogen om zich heen. “Oh”, stamelt ze. Ik kijk naar haar rucanorkniebeschermers, die had ik vroeger ook. Het veel te grote shirt valt over haar kleine schouders. Een aandoenlijk gezicht. Voor een paar seconden weet ze niet wat ze moet doen. Dan draait ze zich in één ruk om en rent snel weg. 

Met weemoed denk aan de tijd toen ik 8 jaar was. Dat ik me nergens druk om maakte, behalve om winst op het komende minivolleybaltoernooi. Voor heel even verlang ik weer terug naar toen. Toen voelde ik me ook een 9: op én naast het veld.

Advertenties

Vragen, opmerkingen, complimentjes of klachten? Let me know!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s